Zakażmy jedzenia w autobusach

Dlaczego Polak wsiadający do autobusu czy pociągu natychmiast robi się głodny i wyciąga kanapkę z kiełbasą mocno woniejącą czosnkiem? I dlaczego nie obchodzi go, że współpasażerom od tego zapachu robi się niedobrze? - pisze Ewa Furtak

Wczesny poranek, zatłoczony pociąg z Bielska-Białej do Katowic. Jest zima, więc wszystkie okna w wagonie są szczelnie pozamykane. Ledwo pociąg rusza, kilkunastu pasażerów wyciąga śniadania. W wagonie zaczyna się unosić zapach jajek na twardo, mocno przyprawionych czosnkiem domowych wędlin i innych smakołyków.

Pociągiem podróżuje ze swoją babcią pięcio-, może sześcioletni chłopczyk. Krzywi się i mówi, że jest mu niedobrze. Ale co powiedzieć może mu babcia... - Musisz wytrzymać, nie mamy wyjścia, bo przecież nie pójdziemy do Czechowic na nogach. Za 20 minut wysiadamy, na świeżym powietrzu poczujesz się lepiej - starsza pani pociesza wnuka.

Każdy, kto jeździ pociągami, zapewne wiele razy był świadkiem takich scen. Nie inaczej dzieje się w autobusach. O ile jeszcze jestem w stanie zrozumieć, że gdy ktoś jest w podróży pociągiem przez kilka, a nawet kilkanaście godzin, to trudno mu wytrzymać tyle czasu o pustym żołądku, to już zupełnie nie rozumiem, dlaczego pasażerowie muszą jeść w autobusach komunikacji miejskiej. Taka podróż trwa najwyżej kilkadziesiąt minut i chyba można poczekać z rozpakowaniem kanapki do wyjścia.

Kanapka nie jest jeszcze zresztą najgorsza, widziałam już bowiem, jak w autobusie nastoletni chłopak przy pomocy plastikowej łyżeczki zajadał się jogurtem. O zgrozo, siedział z tyłu przegubowego autobusu, którym na zakrętach lubi czasem zarzucić. To cud, że jogurt nie wylądował na ubraniu siedzącej obok dziewczyny.

Czy na takich niemogących się powstrzymać żarłoków jest jakiś sposób? Znajomy, który mieszkał w Wielkiej Brytanii, opowiada, że na jego oczach kierowca autobusu zwrócił uwagę pani opychającej się ogromnym hamburgerem. Gdy nie reagowała na ostrzeżenia o zakazie, wysadził ją na najbliższym przystanku z autobusu. I na nic się zdały jej głośne protesty. - Autobus to nie jadalnia - powiedział. I koniec.

Nie jestem zwolenniczką regulowania wszystkiego zakazami i nakazami. Większość spraw mogą uregulować po prostu dobre obyczaje. Ale jeśli ludzie się nimi nie przejmują, to trzeba sięgnąć po środki przymusu.

Tak jesienią zeszłego roku zrobili szczecińscy radni, uchwalając nowy regulamin przewozów autobusami komunikacji miejskiej, w którym znalazł się zakaz jedzenia. Inne miasta powinny pójść w ich ślady. Zgoda, zostawmy w spokoju pasażerów pociągów i dalekobieżnych autobusów, ale na tak krótkich trasach na pewno każdy jest w stanie wytrzymać bez jedzenia.

Także kierowcy optują za takim rozwiązaniem. Jak mówią, pod koniec jazdy autobus czasem przypomina śmietnik pełen okruchów, czipsów i papierków po cukierkach. Na jednym z forów internetowych kierowca opisuje, jak do autobusu weszła grupa dzieci z nauczycielką. - Zjedzcie teraz wszystko, co ze sobą macie, bo potem, w teatrze, już nie będzie można jeść, żeby nie naśmiecić - poleciła grupie.

No tak, autobus to nie teatr, tutaj śmiecić wolno.