Mężczyźni wyszli z domu, zanim świat o nich zapomni

Mężczyźni są mniej aktywni albo wstydliwi; wydaje im się śmieszne, dziecinne, babskie to robienie biżuterii, malowanie na szkle, lepienie z masy solnej. Nie musi się im to w życiu przydać. Chodzi o to, żeby wyszli z domu, zanim świat całkiem o nich nie zapomni. O warsztatach robienia biżuterii w Strumieniu - pisze Małgorzata Goślińska.

Drobniutkie koraliki nie dają się łatwo chwycić w palce i nanizać. Chociaż wychodzą z tego cudeńka, niektórzy tylko siedzą i patrzą, jakby im więcej nie było trzeba. Tłoczno i gwarno, herbatka i ciastka, trwają warsztaty w ramach projektu Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Strumieniu finansowanego z Unii Europejskiej dla niepełnosprawnych kobiet ze wsi. Ze statystyk ośrodka wynika, że to grupa najczęściej korzystająca z pomocy socjalnej. Czy najbardziej wykluczona z rynku pracy?

Pierwszy stolik

Krzysztof Szczepański, rolnik, lat 30 z Pruchnej: - Pracuję w zakładach metalowych, jestem od wszystkiego. Jak się to stanowisko nazywa, zaraz, niech sobie przypomnę... Już wiem: operator wielomaszynowy!

Celina Pietrzyk i Barbara Dąbrowska, 33-letnie kucharki ze Zbytkowa: - Nam powiedzieli, że mają dość zdrowych ludzi do pracy.

Jakub Orlik, stolarz, lat 28 ze Strumienia: - Siedzieć w domu to koszmar. Uciekam z domu. Chodzę na warsztaty terapii zajęciowej w Drogomyślu, mamy swoją drużynę piłkarską, chłopaki zrobili mnie kapitanem. Mam różne zainteresowania, o tyle dobrze, że mogę sobie zorganizować czas: od puzzli, poprzez piłkę nożną, po haft krzyżykowy. Pielęgniarka mnie tym zaraziła na warsztatach fotograficznych w Chybiu. Zastępowała naszą instruktorkę, która poszła na macierzyńskie i na każdych zajęciach haftowała. A te warsztaty z biżuterii to choćby podniesienie własnej wartości, poza tym nie wiadomo, co się w życiu przyda.

Regina Zachurzok, kucharka, lat 59 z Drogomyśla: - Ja sobie dorabiam biżuterią do renty.

Krzysztof: - Robię coś innego po pracy. Kończę o 14, tutaj przyjeżdżam na 16. Zwykle siedziałem przed komputerem. W czasie weekendu chodzę do lasu, jak jest ładna pogoda; jak nie na grzybobranie, to na spacer, albo zajmuję się dzieckiem od brata.

- Swojej rodziny Pan nie założył?

Jakub: - W naszym przypadku, hm... To jest realne. Aczkolwiek, można powiedzieć, ciężko. Jeśli Bozia pozwoli, to się poszczęści. Wie pani, jak to jest z osobami niepełnosprawnymi.

Regina: - Mam trzech synów, jeden mieszka w Żorach, drugi w Żywcu, trzeci w Sopocie. Tak się złożyło, poszli do żon. Mąż też wyfrunął. Czy chciałabym z nimi mieszkać? Jasne. Czasem chce mi się płakać. Ale cóż zrobić? Tłumaczę sobie, że każdy ma prawo przeżyć swoje życie. Ja swoje przeżyłam.

Drugi stolik

Technik ekonomista Lidia Pietrzyk z Bąkowa, pracownik eksploatacji pocztowo-telekomunikacyjnej Elżbieta Gabzdyl z Drogomyśla, krawcowa Bronisława Glac i operatorka wtryskarek Stanisława Boryś z Pruchnej mają po 52 lata.

Ekonomistka: - Pracowałam w zawodzie sprzedawcy jako zastępca kierownika. Osiem lat temu miałam wypadek samochodowy i uaktywniło się stwardnienie rozsiane. Mieszkam z dziećmi, mężem, ojcem i matką, a przychodzę tutaj dla zabicia czasu. Wszyscy gdzieś robią, uczą się, jestem sama. Mama ma alzheimera, a ojciec się nią opiekuje, jest od niej młodszy i w miarę sprawny. Córka studiuje w Krakowie, druga w Cieszynie, to są bliźniaczki. Mąż pracuje. Musi mnie posadzić na wózek, sama nic nie zrobię.

Pracowniczka eksploatacji pocztowo-telekomunikacyjnej: - Mam taką rękę od urodzenia, do łokcia, i nie miałam przez to problemu z pracą. Wtedy to praca szukała mnie. Rozpoczęłam w 1978 roku w administracji cukrowni w Chybiu, byłam księgową, materiałową, recepcjonistką, przeszłam wszystkie działy, aż za bramę. W 2004 roku po likwidacji mojego stanowiska miałam umowy zlecenia przez cztery lata na wydawanie posiłków regeneracyjnych i cukrownia całkiem się rozwiązała. Od razu poszłam na usunięcie woreczka żółciowego. Pół roku nie mogłam wrócić do sił. Mam swój domeczek, w ogrodzie sadzę kwiaty i warzywa. Lubię wykosić, wyszywać. Syn pomaga, mam wnuczkę, męża. Ale z czasem człowiek potrzebuje wyruszyć, chce gdzieś tam, coś, kogoś, nowych kontaktów, nauczyć się czegoś, takiej odskoczni od problemów życiowych.

Krawcowa: - Niewiele pracowałam jako krawcowa. Byłam drukarzem i sprzątaczką. W grupie raźniej, człowiek dowie się czegoś o innych, o sobie. Jak widzę innych, to moja niepełnosprawność nie jest tak dokuczliwa. Mam ręce i nogi sprawne.

Operatorka wtryskarek: - Naszego kalectwa nie widać, mamy protezy. Znałyśmy się z Bronią wcześniej, z klubu amazonek.

Krawcowa: - Rok po mastektomii wróciłam do pracy, na pół etatu. Nie muszę się spieszyć, sprzątam spokojnie, mam dobrego szefa. A mógł mnie zwolnić, miał do tego prawo.

Operatorka wtryskarek: - Na mnie nikt nie czekał. Nie powinno się na nas mówić: niepełnosprawne. To od razu skreśla człowieka jako pracownika. Tutaj czuję się jeszcze potrzebna.

Krawcowa: - Człowiek nic nie zawinił, a musi żyć dalej. Ja z kolei nie mam rodziny, tak jak Stasia. W grudniu zmarła mi mama. Najbardziej mi się spodobało malowanie na szkle. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie robiłam, było gospodarstwo, świnie, krowy, kury, mamą trzeba było się opiekować, nie było czasu albo człowiek nie pomyślał, że można robić coś dla przyjemności.

- Jestem Tereska. Tekla. W lutym miałam urodziny. Może się pani spytać Kuby. Miałam trzydziestkę w lokalu. Spytaj Kuby Orlika.